Kocaman pervaneler dönmeye başlıyor. Uçağa binmiş adamlar, şapkalarının tepesinde duran gözlükleri gözlerine indiriyorlar ve uçaklar birbiri ardından hareket edip, havalanıyorlar. Artık Gary Cooper mı, Robert Mitchum mu olduklarını pek de bilemediğimiz adamların elleri, önlerindeki yüzlerce aleti, düğmeyi karıştırıyor. “Kule, sol motorun bakımı yapılmış mıydı?”, “Tamam”, “yüksekliğimiz bilmem kaç ‘fit’” konuşmaları.
Her şey gibi film de bitiyor. Arnavutkaldırımlı dar sokaklardan eve dönüyoruz. Dönüş yolunda hepimiz birer Gary Cooper ve Robert Mitchum’uz. Havalanmak için ‘levye’yi sonuna kadar çeker gibi yapıyoruz. Uçuyoruz. Özgürüz.
Benim kuşağımın uçakla ilk tanışması hep böyle sinema filmleri ile oldu. Bir de evimizin bahçesinde tarih dersi yazılısına çalıştığımız sıralarda sırtüstü yatıp gökyüzüne baktığımızda, ara sıra uçarken gördüğümüz pervaneli askeri uçaklar aracılığıyla.