Şaziye öğretmen harfleri öğretiyor. Sınıftakiler küçük gözlerini kocaman açmış. ‘M’yi gösterip soruyor öğretmen: “Neye benziyor ‘M’ çocuklarım?” Filiz parmak kaldırarak, “Tarak gibi öğretmenim…” diyor; Nihat, “Tırmık gibi…” Ben, “Kuş,” diyorum, “‘M’ bir kuş, kanatlarını açmış uçuyor, bir yandan da aşağıya bakıyor.” Öğretmenim hangi harfi sorsa, bende bir kanat hevesi: “Küçük ‘l’ bir telefon direği öğretmenim, üzerindeki şahin biraz önce uçmuş!”, “‘O’ harfi baykuşun gözü, gündüz olduğu için kapatmış!”, “Yaban kazları V harfi gibi uçuyorlar öğretmenim!"

Yıllar sonra, Şaziye öğretmenimle karşılaşıyoruz. Zaman, kuş gibi uçmuş. Hemen soruyor: “Akgün, çocuğum, pilot oldun mu?” Yüzümdeki şaşkınlığı görünce, “Hep kuşlardan, kanatlardan, uçmaktan söz ederdin ya, ben de bu çocuk pilot olacak derdim içimden…” Elini öptükten sonra, “Yok,” diyorum, “pilot olmadım öğretmenim. Ama çok iyi kağıt uçak yapıyorum! Bir de beynime kanat takıp uçuyorum. Yazar oldum öğretmenim,