Daha sonra İstanbul Radyosu’na girdim. Bir iki sene orada çalıştım. Kısa bir müddet Nevzat Atlığ’ın korosunda yer aldım; ondan sonra Avrupa yolculuğu başladı.

Sizi çoğunlukla çok kültürlü projelerde görüyoruz. Bunun özel bir sebebi var mı?
Paris’te yaşamamın bir avantajı diyelim. Çünkü Paris bir dünya kenti; orada yaşayan birçok sanatçıyla tanışıyoruz. Sadece Fransa değil, diğer gittiğim ülkelerde de tanıştığımız müzisyenler oluyor. Yaptıkları birçok eserden etkileniyorum, birlikte olma arzusu doğuyor. En son trompetçi caz müzisyeni Markus Stockhausen ile bir araya geldik. Michel Portal, Christof Lauer, Michel Godard, Marc Nauseef, Rabih Abou-Khalil ile çaldık. İşte bazen onlar beni davet ediyor, bazen de ben onları davet ediyorum.

‘Tasavvuftan Flamenkoya’, ‘Ottomania’, ‘İslam Blues’, ‘Ney-Zen’, farklı müzik kültürlerini bir araya getirdiğiniz çalışmalardan adlarını sayabildiklerim. Çok kültürlü projeleri hazırlarken nelere dikkat ediyorsunuz?