Doğanın dilini anlamaya çalışan biriyseniz, Küre’ye gittiğinizde pek çok ‘arkadaş’ınız olacak.

Dizlerimi geçmeye başlayan kar hızımı iyice kesiyor. Ormanın içinden giden, ama kar yüzünden artık yok olmuş patikada zorlukla yürüyorum. “Çağlayana az kaldı, sık dişini” diye mırıldanıyorum kendi kendime, bıyıklarımda küçük buz sarkıtları oluşmaya başlamış. Bir anda, sonbaharda aynı patikada atlarının sırtında odun taşıyan köylülerle yaptığım konuşma geliyor aklıma. İçlerinden biri, “Burada ormanın ruhu vardır” demişti, “Çok kar yağdığında yüklerini alıp dalları kırılacak kadar eğilen ağaçların ağladığını duyarız biz. İlkbaharda çiçeklerin sevinçli bağırışlarını, yazın kuşların öterek hayata teşekkür ettiklerini, sonbaharda yağmur sonraları toprağı yarıp ortaya çıkan mantarların konuşmalarını duyarız. Ormanı küçümsemeyen herkes zamanla duymaya başlar bu sesleri.”