Çöl varanı, yer yediuyuru, vaşak, kuyruksüren... Adlarını çoğumuzun ilk defa duyduğu bu yaban hayvanları, Anadolu topraklarında yaşamlarını sürdürmeye devam ediyor...

Gökten şeker gibi yağan kar taneleri sessizce eklenirken beyaz yorgana; göğe uzanan sarıçamların altında eksi yirmiye dayanan soğukta öylece seyrediyordum onu. Çalılıkların arasındaki bir çift göz, ılık ılık ısıtıyordu içimi. Ara sıra huş ağaçlarının sürgünlerinden koparıp çarçabuk yutuyor ve yine ta gözlerimin içine bakıyordu. “Acaba avcı mı?” diye düşünüyor olmalıydı beni süzerken. Gittikçe yaklaşıyordu bana. Önce bir ağacın altında durup, incecik bacaklarıyla karı temizledi ve sarı otları kemirmeye başladı. Sonra daha da yaklaştı; aramızda sadece on metre kalmıştı. Ahu gözlü karacayı ilk defa bu kadar yakından seyrediyordum. O, Türkiye’de yaşayan yaban hayvanlarından sadece biri... Kimi yaban hayvanlarının nesli çoktan yok oldu; kimilerininse tükenmek üzere.. Çitalar toz attırmıyor artık Anadolu topraklarında. Geyiklerin peşinden koşturmuyor kaplanlar.