Şubat ayının ortasına doğru boğayı yok eden aslan burcu, Yalvaç ovasına bereketi getirecek ve yalvaçlar geçecek Pisidia Antiocheia’sından.

Yolum ilk kez Isparta’ya düştüğünde aylardan mayıstı ve müzeler haftası nedeniyle çoğu Sağrak köylüsü gibi biraz da şenlikleri izlemek için Adada’nın yolunu tutmuştum. İçindeki ‘Ada’ sözcüğüyle denizleri, dalgaları çağrıştırsa da Pisidia’nın 12 kentinden biri olan bu kent, dağlık araziye kuruluydu ve bu yüzden çok da tahrip olmadan bu günlere gelebilmişti. İmparatorlar Tapınağı’nın önündeki alanda, bu dağların ‘gelincik’ ağaçları gibi mor-pembe renklere bürünmüş genç kızların oyunlarını seyrederken, önümdeki sıralarda oturan, Sağrak köyünün çok kalın gözlüklü, hepsi takkeli ihtiyarlarının bir dua okurcasına aynı kelimeyi mırıldandığını duymuştum: Yalvaç, yalvaç, yalvaç... Yalvaç, ‘Antiocheia’ antik kentinin de bulunduğu, Isparta’nın en büyük ilçesiydi. Bu eski Türkçe sözcüğün ilk şekli ‘yalavaç’tır. Kök anlamı yalvaran, dileyen iken; anlam genişlemesiyle, yardımcı, tanrı elçisi, bir haber bildirmek üzere gönderilmiş kimse, müjde veren, peygamber gibi manalar yüklenmiş.