Isparta’daki Davraz Dağı’nda kar, gökyüzüne açılan beyaz bir kapı gibi duruyor yamaçlarda. O kapıyı açınca üstünüz başınız kristal kesiyor...

Gecenin karanlığı mor renkli bir perdeyle açılıyor. Sonra pembeleşiyor, turunculaşıyor, beyazlaşıyor Davraz’da sabah... Çevresini dağların ördüğü dev bir çanağın içinde kar kristalleri parıldıyor. Bir tilki biraz önce sıçrayarak oradan geçen bir tavşanın ayak izlerini kokluyor. Karlı geniş yolda, üzerine kayaklar bağlanmış bir jip rampayı çıkıyor. Bir ışık yağmuru gelip dağa, beyaz bir silgiyle silinmek üzere olan taşa, kar yükü tutmuş ağaçlara, üstünden buzlar sarkan otel camlarına yağıyor. Gözlerinizi kısıyor ve cebinizden güneş gözlüğünüzü çıkarıyorsunuz. Rengârenk giysileriyle kayakçılar liftlere doğru ilerliyor. Davraz dingin, beyaz bir mırıltı gibi duruyor güneşin altında. Oysa geçen yıl, ilk gidişimde kar fırtınasıyla karşılamıştı beni. Hem de nasıl bir fırtınayla! Müthiş bir tipi herkesi otele hapsetmişti. İki gün sonra kar durup küreklerle kapının önü açıldığında arabalarımızın nerede olduğunu bulmak için epey çaba harcamıştık.