Bir harita bize ne anlatır ki? Coğrafyanın masum bir fotoğrafını mı; bilimsel bir temsili mi; yoksa zihnimizin imgelerini mi?

İncecik çizilmiş izohips eğrilerinin üzerinde ilerlerdim; yeşil alanlar aşağılara gittiğimi gösterirdi. Renkler koyulaştıkça dünyanın damına doğru ilerlediğimi bilirdim... İşte şimdi en koyu yerde; Tibet’teyim... Önümde boylu boyunca uzanan Çin düzlükleri; arkamda sarı rengiyle hatırladığım ve büyükleri bir türlü varlığına inandıramadığım Taklamakan Çölü... İşte şimdi maceranın tam göbeğindeyim. Jules Verne’in Kaptan Grant’ın Çocukları romanını okurken ihtiyaç duydum herhalde ilk kez haritalara. Pusulaya gizlice yerleştirilen bir mıknatıs, çocukların olduğu kadar benim de yönümü değiştirmişti. Onlar Amerika yerine Afrika’ya giderken, ben de peşleri sıra sökün ettim okyanus dalgalarını yara yara... Kongo nehrinin cangılda kaybolan kollarından birinde yitip gittim köle tüccarlarının peşinde... Nil’in kaynağını arayan serüvencilerin; coğrafya alimlerinin yanı başında yükleri taşıyan yerlilerden biriydim artık.