Öğleye doğru koyun melemeleriyle uyandık. Tepeleri yüzlerce koyun sarmıştı. Rüya mıydı bu? Doğu Karadeniz’in dağlarında, bu yükseklikte yüzlerce koyun görmek hiç de olağan bir şey değildi. Karadenizliler pek koyun yetiştirmez, buydu bizi şaşırtan. Birazdan çobanlar da gözüktü. Kırmızı poşulu Güneydoğulu çobanlar. Ta Urfa’dan kamyonlarla gelip bu dağların meralarını kiralamışlar İkizdereli yaylacılardan.
Kampımızı çobanlara emanet edip diğer gölleri keşfe çıktık. Son Aksu Gölü’nün ardındaki aşıttan Erzurum’un Yedigöller Vadisi’ne uzandık. İspir’in yaylası olan Yedigöller’in üzerinde ondan fazla göl yer alıyor, bakmayın siz ismine. Ancak göllerin her biri tepelerle ayrılmış birbirinden. Her tepeyi aştığımızda karşımıza daha da güzel bir göl çıkıyor. Kimi yayvan, sığ, yemyeşil çayırların ortasında; kimi koyu mu koyu mavi, sarp kayalıkların arasında. Karanlığa kalmadan döndük kampımıza.
GÖLLERLE SAKLAMBAÇ
En sarp güzellikleri keşfetmek için sabah erkenden kalktık. En yüksek zirveyi kestirdik gözümüze. Elimizdeki haritaya göre tam o zirvenin altında olmalıydı Çiftegöller.