Rize’den Erzurum’a uzanan bir rotada, Kaçkarların kimi mavi kimi kara, kimi sakin kimi ürkütücü göllerinin peşine takıldık.

Gümüş renkli kıpır kıpır dalgalar yalıyordu küçük kumsalı. Altı kişiydik. Ovit Dağı’nın gizemli doruklarının eteklerindeki Aksu Gölü’nün kıyısında gecenin derinliğinde öylece oturuyorduk. Dağların büyüsünü bozmaktan korkarcasına sessizce izliyorduk gölün pırıltılarını. Zirvelerin ardından dolunay yüzünü gösterdi. Daha bir yakınmışız hissi veren ay, daha bir yakınmışız hissi veren samanyolu, önümüzde başka bir gezegenin parçasıymış gibi uzanan gece mavisi derinliğindeki göl hepimizin dudaklarını mühürlemişti adeta. Konuşursak büyü bozulacaktı. Yıldızlar saçarak yaklaşan küçük dalgalar, ayaklarımızın dibine kadar gelip usulca yok oluyordu kumların arasında. Bizi dünyadan koparan, doğanın saflığına boğan gölün kıyısında öylece oturuyorduk, sessizce, kıpırdamadan. Saatler saatleri kovaladı, ay yavaşça kayboldu başka bir zirvenin ardında. Tepeleri yalayan kızıllık kuşattı dört bir yanı.