Dalyan’a gökyüzünden bakmak, coğrafyanın bedeni üzerinde bir anatomi dersi gibidir. Aşağınızdaki kanallar yeşil damarlar gibi yayılır.

“Tufan suları çekildiğinde Oaxaca Vadisi bir bataklık halindeydi. Bir avuç çamur canlanıp yürümeye başladı. Kaplumbağa çok, çok yavaş yürüyordu. Başı ileri doğru uzanmış, gözleri kocaman açılmış halde gidiyor, güneşin yeniden canlandırdığı dünyayı gezip görüyordu. Çok pis kokan bir yerde kaplumbağa ceset yiyen akbabayı gördü. ‘Beni göğe götür,’ dedi. ‘Tanrı ile tanışmak istiyorum.’ Akbaba onu, bu isteğini pek çok kez yinelemek zorunda bıraktı. Kaplumbağa yakarmak için kafasını çıkardı, sonra kokuya dayanamayarak kabuğunun içine çekti. ‘Senin kanatların var, götür beni’ diye yalvardı. Onun ısrarından sıkılan akbaba koca kara kanatlarını açıp, sırtında kaplumbağayla havalandı. Bulutların içinden uçtular, kafası içeri çekik kaplumbağa yakındı: ‘Ne kadar iğrenç kokuyorsun!’ Akbaba duymamış gibi yaptı.