Zamanın acımasızca akıp gidişine eğlenceyle kafa tutanların kalesidir lunapark.

Eyerli atlar gibiydik. Sırt çantalarımızla yorgun argın girmiştik fuara. Yığılıp kalmıştık çimlere. Bir palmiyenin altında yeşil üzüm, beyaz peynir, sıcak ekmek yemiştik. Ben sırtımı palmiyeye; o, başını dizlerime dayamıştı. Dinlendik. Neden sonra duyduk lunapark çığlıklarını. Millet, canını uçurumdan atıyor ve ardından çığlığındaki kancayla canını yakalayıp yatışıyordu. Şımaran kuşlar gibiydi lunaparkta insanlar.
Bu cıvıltı bizi de sardı. Kalktık iki bilet aldık: ‘Kamikaze’ye binecektik. Ceplerimizi çantalarımıza boşalttık. Çantalarımızı kamikazeciye emanet edip yerlerimize geçtik. Ceplerimiz bomboştu; kimliklerimiz yoktu: Ölüme mi gidiyorduk? Kotlarımız ordan burdan yırtılmış, tişörtlerimiz güneşin hışmına uğramış ve rengi hemen hemen gitmişti. Solgun güller gibiydik. Komikti üniformalarımız. Ama bu kamikazeler de komikti. Zincire vurulmuş bu uçaklarla biz hayatın neresine dalacaktık ki?