Bu çalışmaların sonucunda da heykellerde hareket ve ifade yerini almıştır.

DOĞALA EN YAKIN
Özellikle Geç Arkaik Dönem’de (MÖ 540-480) başlayan doğala en yakına ulaşma çabası, bunu takip eden Klasik Devir’de amacına ulaşmıştır. Günümüzden yaklaşık 2500 yıl öncesine uzanan bu dönemde yaratılan eserlerde heykeltıraşlar artık devinim, biçim ve ifade ile ilgili sıkıntıları aşmış, heykellere dinginlik ve yalınlık kazandırmışlardır. Günümüze daha çok Roma dönemi kopyaları ile ulaşan eserlerdeki döneme özgü bu ifadeyi özellikle yüzlerde görmek mümkündür. Klasik devrin ilk dönemi (MÖ 480-450), gerçek kimliğini Roma devrinde bulacak olan portre heykellerin yapılmaya başlandığı dönem olarak da karşımıza çıkar. Bu tip portreler gerçek hatların yanı sıra idealize de edilmiştir. Bu portre heykeller genellikle tüm heykel olarak yapılıyordu ve kişisel özellikler yalnızca yüzde değil tüm vücutta belirtiliyordu.