Meşe, Çatak ve Çemlik diye sıralanıyor Çağlayan Vadisi’nin yaylaları. Karadeniz’in gürleyen yeşiliyle sırılsıklam...

Taptaze, gür bir yeşillik hakimdi dağlara. Daracık orman yolundan tüm vadiyi homurtulara boğan bir kamyon kasasında ilerliyorduk. Rize’nin sahil ilçesi Fındıklı’dan başlayıp iki saat süren yolun sonunda nihayet orman içine dağılmış birkaç ev göründü. Motor sustu.
“Buraya kadar,” dedi Yılmaz Öksüz. “Yolun geri kalan kısmını yalnız tırmanacaksın. Burası Açhozlı, bizim yaylamız.”
Daracık vadiden Çağlayan Deresi’nin uğultuları yükseliyordu. Taşlı, çamurlu patikaya saptım ve başladım tırmanmaya. Gökten inen sis, vadiden püsküren su zerrecikleri ve dev ağaçlarla kaplı karanlık vadi, masallardaki gizli diyara ulaşan büyülü bir yolu andırıyordu. Patika yükseldikçe dikleşti ve daha ürkütücü hale geldi. Uçurumlardan kayıp düşmemek için yosun tutmuş şimşir ağaçlarına tutunarak ilerledim. Büyük bir şelalenin kıyısında mola verdim.