Doğu Karadeniz Dağları’nın eteğine kurulu Trabzon’da düz bir alan bulmak kolay değildir. Bu yüzden, teraslı evler çoğunluktaydı. Çamaşırların asıldığı, yaz akşamlarında sofraların kurulduğu teraslar, çocukların da oyun alanıydı, bir zamanlar. Trabzonlu, teraslarda giderirdi, düz bir alana duyduğu özlemi… Uçağı ilk kez o teraslardan birinde gördüğümü anımsıyorum. Çamaşır asmak için terasa çıkan annem, evde tek başına kalacak yaşta olmadığım için beni de yanında götürmüştü. Annem bana zaten hep “çantam” derdi.
Uçak, ipe asılı çamaşırlar arasından bir görünüp bir kayboluyordu: Babamın pantolonu, uçak… Ağabeyimin gömleği, uçak… Ninemin uzun donu, uçak… Anneme uçağın nereye konacağını söylediğimde “Havaalanına yavrum” yanıtını almıştım. Havaalanı!.. İlk kez duymuştum bu yeri… “Peki anne, havaalanı nasıl bir yer?”… Annem terasımızı göstererek şu yanıtı vermişti: “İşte böyle, düz bir yer”… Kıskanmıştım! Uçak başka çocukların terasına konuyordu demek!.. İlkokula başlayıp, okumayı sökünce “100 Ünlü Türk” adlı kitabı okumaya başladım.