Datça patikalarında yürüyüş, denizin soluğuyla sizin soluğunuzu buluşturur.

“ Bir yürüyüş tutkunu neyi düşler?” diye sormuştum bir gün, nice yolu yürüyerek aşan dostuma… “Sabahleyin ayağını Ege’nin gözboncuğu mavisine daldırıp yürümeye başladıktan sonra, akşam üzeri Akdeniz’in köpüklerine kendini bırakmayı…” demişti. “Nasıl olabilir ki bu?” demiştim şaşkınlıkla. “Datça’ya gidersen anlarsın!” diye yanıtlamıştı gülümseyerek. “Datça’ya gidersen anlarsın!”
Datça’ya gittim ve anladım! Bir ışık seline burnunu uzatan Reşadiye Yarımadası’nın patikalarında sırt çantamı taşırken denizin mavi gözleriyle bakışakaldığımda hele, daha iyi anladım! “Bir an önce görülsün / diye Akdeniz / Toroslar’da ağaçlar / hep çocuk kalır” dese de Sunay Akın, bir koltuğunun altına Ege’yi, diğer koltuğuna Akdeniz’i alan Datça, bir patika ormanıydı benim için.