Kuşlar... Kaçımız bir an için bile olsa, onların yerine geçip kanatlanmak istemedik? Kaçımız onlar gibi kanat çırpıp dünyayı baştan başa gezmeyi düşlemedik? Bu düş değil miydi şu an içinde bulunduğunuz uçağı keşfettiren? Bir sabah, İstanbul halkının gözü önünde Galata Kulesi’nden kendini boşluğa bırakarak şehrin öte yakasındaki Üsküdar’a kadar kanatlanan ve böylece dünyanın ilk uçan insanı olarak tarihe geçen Hezarfen Ahmed Çelebi’nin ilham kaynağı kimdi? Evet, kuşlar...

Uçağınız birkaç saat sonra havaalanına iniş yapacak. Peki ya kanat çırpmaktan yorulan kuşlar? Onların sığınacakları bir ‘liman’ları yok mu? Var. Hem de şehrin bir yerinde, iki yerinde değil... Dört bir yanında. Evlerde, camilerde, hanlarda, hamamlarda; her yerde... Neresi mi bu duraklar? Kuş evleri... İnsanoğlunun gökyüzü seyyahlarına naçizane bir armağanı... Git gide yitirmeye başladığımız ‘hayvan sevgisi’ ve ‘merhamet’ duygusunun en önemli ve en eski göstergelerinden biri...