Amcamı görmek istediğimizde, onu aramaya, kadim dostlarıyla buluştuğu çıkmazdan başlardık. Çocuk zihnimi hep meşgul eden o çıkmaz artık çıkıyor: Sokağın sonundaki, benim ufkumu sınırlayan kilitli demir kapı açılmış artık... Neyse ki, adı artık sadece Veysel olan sokakta amcamla oturabileceğimiz Doğu Karadeniz Lokantası duruyor hâlâ...

BÜYÜK BULUŞMA
Kaybolmamak için annemin elinden sıkı sıkı tutarak ilerlediğim Anafartalar Caddesi, çocukluğumdan bugüne uzanan tarihsel bir yolcuğun tetikçisi şimdi. Sağa sola açılan daracık sokaklar, zihnimin küçük kıvrımları sanki. Dikkat, çocukluğunda bu sokakları arşınlayanlar için mi, yoksa bu muammaya yeni dahil olanlar için mi daha gerekli bilmiyorum ama, insan manzaralarından sıyrılıp kafanızı biraz yukarılara çevirmenizi tavsiye edebilirim. Cadde üzerindeki modern mağazaların tekdüzeliğini bozan o doku, ikinci katların pervazlarında, pencerelerinde yaşıyor çünkü. Sıvaları dökülmüş, otlar bürümüş, bir sarmaşığın çevrelediği tarih bize bakmaya devam ediyor o asma katlardan.