İzmir'de, Doğu'nun ve Batı'nın mallarının buluştuğu hanlarıyla Kemeraltı, renk ve sesten mürekkep bir "kara deliktir" belki de, hatıralar evreninde...

Hep aynı kapıdan girerdik o büyülü yere... Ben hiç görmedim ama, adını Konak girişindeki, çoktan yok olmuş antik kemerden aldığını yazıyor tarih kitapları. Uzayıp giden, hıncahınç insan dolu sokaklardan, bin bir çeşit nesnenin satıldığı dükkânlara gire çıka ilerlerdik. Kocaman bir adam olup kendi başıma arşınlayana kadar, planını hiç çözemediğim o büyülü labirente, çocukların sıkıntıdan, sıcaktan, insan kalabalığından patlamamaları için küçük 'bonus'lar yerleştirilmişti piyasanın gizli eli tarafından herhalde... Benzersiz lezzetleriyle aklımızı alan Şekerci Ali Galip'i geçtikten hemen sonra, Birinci Beyler'in köşesindeki Meşhur Konak Şerbetçisi'ni nasıl unutabilirim; o buz gibi karadut şerbetinin lezzetini hatırlamamak; geçmişimi silmekle bir benim için. Ya soldaki, çorap depoları ve gece gündüz konuklarını ağırlayan lokantalarla dolu Veysel Çıkmazı'nı...