HER YAPRAK DÖKÜLMEZ

Doğa tabii ki ölmüyor; sadece kendini yeniliyor. Bu değişimin çoğu insandaki karşılığı ise depresyon... Hüzünlü sonbaharın gelişinin -bize göre- en büyük göstergesi ise yapraklar kuşkusuz. Kısacık bir zamanda sararıp dallarından kopan, rüzgârla bir o yana bir bu yana savrulan, insanı kimi zaman hüznün, kimi zaman da romantizmin içine sürükleyen yapraklar... Yolda yalnız yürürken adımlarımıza eşlik eden, sessizliği hışırtılarıyla bölen sarartılar... Ağaçların istisnasız her sonbahar döktüğü rengârenk gözyaşları...

Çevrenize bir göz atın. Hem yerdeki, hem de dallarından koptu kopacak yapraklara. Kimi kalp şeklinde, kimi yumurta, kimi yıldız, kimi de elips... Kimi sarı, kimi kırmızı, kimi de kahverengi... Ortak noktaları dökülmeleri. Çünkü tüm bu yapraklar, ‘kapalı tohumlular’ familyasına ait. Kayın, gürgen, çınar, kızılağaç, meşe, kestane ve ceviz, Türkiye’de yetişen kapalı tohumlu ağaçlardan.