Sonbaharda hışırtılarıyla adımlarımıza eşlik eden yapraklar, hüznün aksine arınmanın, yeniden doğuşun ve yeni ufuklara yelken açmanın simgesi...

İki tarafı ağaçlarla kaplı bir yolda yürüyorum. Son sıcağın tenime dokunuşunun üzerinden birkaç gün geçmiş. Şimdi ilk soğukların ürpertisi içimde... Önümdeki cılız ağacın bedeni bir sağa kıvrılıyor bir sola. Sert rüzgâra karşı mücadele içinde. Çınar, meşe ve gürgenler de sararmış saçlarını döküyorlar bir bir... Yaz güneşinden kaçıp gölgesine sığındığım kavak bu mu!

“Doğa ölüyor” diye geçiriyorum içimden. “Artık güneş yüzünü göstermeyecek bize, erkenden akşam olacak, soğuklar başlayacak”...

Gerçekten de doğa ölüyor mu, yoksa biz insanoğlu bu sonbahar manzarasına bakarak hüzünlenmek için bahane mi arıyoruz?