Amcam uçak iyice havalanınca artık yerin gözükmediğini, “ya bulutların arasından başka bir uçak çıkar da çarpışırlarsa!” diye çok korktuğunu, uçakta evde yemedikleri kadar çok yemek verildiğini anlatmıştı.
***
Ben dedemin ölümüne çok üzülmüştüm. Dedemi çok seviyordum. O’na saygım o seviyededir ki ‘Teneke Evin Torunu’ adlı kitabımda bir bölüm ona ayrılmıştır.
Ancak, öldüğünde 17 yaşında idim ve uçağa ilk defa biniyordum. Üzüntüm kadar merakım da adrenalin üretimimi körüklüyordu.
Yeryüzü ne zaman görünmez olacaktı, bulutların arasında yolunu kayıp etmiş bir uçak olabilir miydi, yemekte ne ikram edeceklerdi; dedemi yaşlı gözler ile yad ederken bu soruların da aklımdan geçtiğini şimdi olsun kabul etmez isem, ayıp ediyor olurum.
***
Uçak kalktı, uçağa benim gibi ilk defa binen annem, - babam galiba daha önce binmişti – salya sümük ağlarken, birdenbire susup babama döndü ve: