Eşsiz bir doğa, tertemiz hava, atlar ve siz... Durmayın; dizginleri boşaltın ve kendinizi doğaya, yoldaşınız atlara teslim edin...

“ At beni tanıdı mı?” Sorunun sahibi, minik elleriyle atın dizginini sımsıkı kavrarken, bir yandan da yelesini okşamaya çalışan küçük Umut. Henüz beş yaşında. Onunla sabah boş manejin yanında karşılaştığımızda ilk sözü “Senin uykun bitti mi?” oldu. Olumlu cevabı alınca da devam etti: “Afacan’ın da uykusu bitmiştir. Onun yemeğini vermeye gidelim mi?” Birlikte ahırlara gidip Afacan’a yem verdik. Atlardan sonra biz de köy ürünlerinden oluşan ballı, sütlü, kaymaklı sabah kahvaltımızı yaptık. Maneje gelen atlarla buluşunca, küçük Umut’un ilk işi binicilik eğitmeni Bülent abisinin yardımıyla Afacan’a binmek oldu. Biner binmez de “At beni tanıdı mı?” sorusu geldi. “Atlar bütün çocukları tanır” dedik, ama beş yaşın sınır tanımaz soruları Atlı Turizm Merkezi’ndeki binicilik eğitimi süresince devam etti.