Batı esin kaynaklarını tüketti; artık tüm gözler Doğu’ya yöneliyor. Doğu ile Batı’nın kesişme noktası İstanbul ise özellikle bu ilginin odağında. Kimi tasarımcılarımız var ki, esin perilerini kendi köklerinde arıyor. ‘İçsel’ bir yolculuğa çıkar gibi bu arayış. İlk devirlerden yalın Osmanlı formları, yapıyı evren imgesi olarak kabul eden Selçuklu dönemi, sanat iklimi tasavvuftan oluşan Anadolu ve ta Asya’ya, Şamanist köklere uzanan göksel bir dil... Tüm zamanların iç içe geçtiği bir ‘zamansızlık’ boyutu, kâh desenlerde, kâh formlarda bir bir ortaya seriliyor.
Dekorasyonlarına Doğu-Batı sentezini, sanat tarihi eğitimiyle pekiştirdiği kendine özgü ‘İstanbul ruhunu’ aktaran Zeynep Fadıllıoğlu, başarısı ülke sınırlarını aşmış bir isim. Bir Kuveyt evinde Endülüs mimarisinden esin alıyor; taştan bir Ermeni yapısı ile 19. yüzyıldan kalma kâgir bir Osmanlı yapısını birleştirdiği kendi evinde, “Türk ve Avrupa gerçeklerini dekorasyonda birleştirip kültürel bir köprü yaratıyor”.
Mekânlarında göze çarpan ilk unsur; yalınlık... 15. ve 16. yüzyıllara tarihlenen Osmanlı dönemine özgü bir yalınlık bu. Patlıcan moru, pembe ve turkuvaz gibi güçlü renkler bir arada.