Mistik bir zamanın peşindeydi sokak... Yaşamın içine doğru kıvrılıp gidiyordu, ama telaşı, koşturmacası, akrep ve yelkovan arasına sıkışmış bir hali yoktu. Güneşin doğuşunu, batışını, bir de mevsimlerin getirdiği bereketi bilirdi: Ahududu, ceviz, kestane, çilek, kiraz ve narenciye. Hele o ahududuların olgunlaştığı zaman... O günlerde köyün evlerinden ahududu reçeli, ahududu şurubu kokuları yükselir, sokağa taşardı. Doğayla içli dışlıydı sokak: Ortaya doğru eğimli taşlarını yağmur suları yıkar, evlerin duvarlarının yükseldiği yerlerde tazecik, yeşil otlar boy verir, çeşmelerinden Uludağ’dan gelen buz gibi kaynak suları akardı. Geniş sayılırdı; bir at arabasının geçebileceği kadar. Ama, köyde iki kişinin yan yana zar zor yürüyebildiği genişlikte olanları da vardı...

YEDİ ‘KIZIK’TAN BİRİ
Bugün Cumalıkızık’ta saatler durmuş gibi... Bursa’nın doğusunda, kent merkezine yaklaşık 12 kilometre uzaklıktaki köy, Uludağ’ın eteklerine kurulu. 700 yıllık köyün Osmanlı dönemi kırsal mimari dokusunu halen koruyan