Ama adam birkaç yüz metre suyun üzerinde gitmiş. Batmadan, akıntıya kapılmadan, rahatça, yüzer gibi, yürür gibi…
Sonra sudan çıkmış ve kıyıya oturup sakin bir halde şarkı söylemeye başlamış. Saçlarından sular damlıyormuş adamın…
Konfüçyüs hemen koşmuş adamın yanına ve demiş ki: "Seni hortlak sandım.
Ama görüyorum ki, insansın. Peki o halde nasıl oluyor da suyun üzerinde böyle durabiliyorsun.
Bunun için özel bir yöntemin var mı?"
"Yok" demiş adam, "her zaman yaptığımı yaptım!.. Yani kendimi suyun akışına bıraktım ve kendime dair hiçbir şey düşünmedim. Önce girdaba kapılıp dibe battım. Kabaran suyla yüze çıktım. Sonra baktım ki, suyun üzerinde neredeyse yürür gibi durabiliyorum."

Neden size bu öyküyü anlatmak istedim?
Galiba şundan… O hep kafamızı kurcalayan, durup durup sorduğumuz sorunun; hayatla kavgamızı bitirmenin, yalın bir huzura ulaşmanın yolu var mı, bilmiyorum.