Denizin küçük dalgaları, ters görüntüleri suya düşen sandalları yamuk yumuk eder, erimiş bir hale sokar. O zaman doğanın avangart bir ressam olduğunu düşünürsünüz. Sular durulduğunda, yeniden eski hallerine döner görüntüler. İlkbaharda göç yollarını aşıp Porsuk Barajı'nın suları altında kalan köylerin, sudan yükselen bacalarına yaptıkları yuvalarına geri döner leylekler. Onlar yavrularını büyütürlerken, tepedeki köylerin yansımaları suya düşer ve yuvalar sanki renkli bir halının üzerine yapılmış duygusu uyandırır geçen yolcularda. Tam o sırada, Dolmabahçe Sarayı'nın bahçesindeki havuza yapının görkemli yansıması iner ve o yansımanın üzerinde birer gözyaşı gibi nilüferler açar. Yansımalar, görüntüleri ve cisimleri ‘ikizleştirdikleri’, ‘çoklaştırdıkları’ ya da ‘deforme ettikleri’ için şaşırtıcıdır. Onlara bir gökdelenin camlarında, bir resmi geçitte yürüyen tromboncunun çalgısının ağzında, park etmiş bir arabanın ışıldayan kaportasının üzerinde, insanoğlunun açtığı kanalların içindeki suyun kımıltısında rastlayabilirsiniz.