İspanyol yazar Juan Goytisolo, Kapadokya'nın olağanüstü görünümünün ilk bakışta kendisine Barselona'yı çağrıştırdığını yazar. Nevşehir'den Ürgüp'e giden yoldan sapıp da Avcılar Vadisi'nde Göreme ve Zelve'nin ünlü kaya kiliselerine yönelecek olan Barselonalı gezgin, kendini şaşırtıcı ve alışılmadık görünümlerin, aşinalık duygusunu yüreğinden silemediği doğal bir çevrede bulur.
Goytisolo makale boyunca, Kapadokya yöresiyle ilgili izlenimlerini yakından tanıdığı o kentin mimari dokusuna göndermeler yaparak aktarır. Girintili çıkıntılı yapısı, insan bedeni gibi kıvrılan volkanik kayaları ve peribacalarıyla ziyaretçisini büyüleyen bir coğrafyanın insana Gaudi'nin Barselonası'nı anımsatması, yalnızca benzetilenin değil benzetmeye konu olan kentin de ne denli çarpıcı olduğunun bir göstergesi elbette. O halde aynı benzetmeyi biz de tersinden yapabiliriz rahatlıkla… Barselona’nın insan eline ve zekasına borçlu olduğu görünüm, Kapadokya’nın doğal güzelliğini yakından bilenlerde esrarengiz bir aşinalık duygusu uyandırabilir pekâlâ. Bu paralellik üzerinden, Goytisolo’nun yaptığı gibi, sanatla doğa arasındaki gizemli ilişkiye dair hoş fikirler de üretilebilir.