Tecrübeli yarışçıların yanında yelken sporunu öğrenmek için gelen pek çok meraklıya da rastlamak mümkündür. Gün boyunca hem yelken yapmayı, hem de ekip ruhunu taşıyarak yarışmayı öğrenirler. Güneşin gücünü gösterdiği yılın son deniz mevsiminde yalnızca tatil yapmak için gelenler de yok değildir elbette. Sonbaharın ılık güneşinde sabah limandan ayrıldıktan sonra açılan rengârenk yelkenler, denizin ortasına serpiştirilmiş şekerler gibi durur. Rüzgârı yakalayan tekneler yelkenleri iyice şişirir. Önde gitme telaşı kaplar hepsini. Ekipler çalışır, halatlar gerilir, rüzgâr orsalanır... Gün boyu yol alıp, yarış tamamlanınca başka güzellikler yaşanmaya başlanır. Dostluklar pekişir, heyecanlar dindirilir. Bazen karaya çıkılır, kısa yürüyüşler yapılır. Demirlemiş tekneler seyredilir, günün seyri konuşulur. Derken akşam yemekleri gelir. Yemek faslından sonra karada yine kalabalığa karışılır. Ben maviye tutkunum. Bu tutkumu doyasıya yaşamak için bir fırsat bu yarışlar.

Yazı ve foto: İdil Karayel