Ceviz ağacının tozu ve tutkalla hazırlanan macun, şekil verilen sedefleri oyulan yere yapıştırmakta kullanılıyor.Eh, ağaç da Osmanlıdan miras hayli ağır bir süs aldı, en az iki gün dinlenmesi gerek. Sedef işinin son aşamasında, zımparayla sedefin ahşap seviyesine indirilmesi ve eşyaya kezzap vurularak bir gün güneşte bekletilmesi var. Ahşabın siyah ya da kestane rengini alması isteniyorsa kezzap vurulduktan sonra ateşe tutulması gerektiğini de hatırlatalım. Kayganlık için zeytinyağıyla son zımparası vurulunca Sümerlerden bu yana süren geleneksel bir el sanatının yapıtlarından biri daha ortaya çıkmış oluyor.
Birçok evde anıları canlandıran sedefli eşyalar toplumsal geçmişimizde de yer aldılar. Osmanlılarda büyük ilgi gören sedef kakma sanatı, Kuran mahfazalarından masa saatlerine, tütün kutularından nalınlara kadar her şeyde izini bıraktı. Bugün Topkapı Sarayı'na gidenler, orada, iktidarın simgesi olan tahtlardan birindeki güzelim sedef işçiliklerine hayran kalıyorlar.

İster abanoz ağacı üzerine yazılmış bir ayette, ister suretime baktığım bir el aynasının kenarında, ister bir ahşap sandalyenin ince ayaklarında olsun; sedeflerin pırıltıları, insanların içini ısıtan düşleri anımsatır bana.
Yaşlı ustanın sedefçi dükkânından kucağımda sedef işlemeli bir kutu ile ayrılırken, yüzüme yayılan gülümsemeyi hiç gizlemedim. Uzun yıllar önce asla onların olmayacak bir kutuya düşlerini atıp eve küskün küskün dönen bir grup çocuğun, nihayet sevinçle bana doğru koştuklarını gördüm. Ne de olsa kutular, saklanacak anıları, fotoğrafları, ya da düşleri olanlar içindi...

* Nezahat Turkan is a freelance writer