1965’te Milli Takım ile Portekiz’e uçtuğumuzda, Lizbon’da inanılmaz bir törenle karşılanmıştık. “Ses” uçağıydı, bugüne göre ufak sayılacak bir uçak. Meğer Lizbon’a inen ilk sivil Türk uçağı imiş. Sonraları birçok zafer dönüşünde THY uçaklarında çooook şarkılar söyledik.

Bir süre THY hosteslerine kursta hocalık yaptım. Konuşma ve davranış konusunda... Kaptanların, hosteslerin özel gecelerinde sunuculuk görevini üstlendim. Hele birini hiç unutamam. 1975 Kasımında Maksim’i doldurmuştu 700 havacımız. Ve gecenin sunuculuğunu uçmayı çok seven iki ünlü arkadaşımla paylaşmıştım. Orhan Boran ve Uğur Dündar’la. Hele Orhan’la bir hostesi aramıza alıp, ona anons yaptırıp, ikimizin kendince bu anonsları yorumlaması salonu kahkahaya boğmuştu. Daha sonra da THY binasının temel atma töreninde “Hayırlı olsun” sunuşunu yaptığımı anımsıyorum.

Kısaca, sevgili dostlar, THY ile uça uça sevdim uçmayı. Ve en önemlisi, uçağın karadaki ya da denizdeki bir taşıttan çok daha güvenli olduğuna inandım. Bana bu inancı, bu güveni THY aşıladı. Eee, dile kolay, 50 yıl... İsterseniz yazıyla yazayım: Tam ELLİ YIL. Neredeyse bir ömür. Şimdi ben 50. uçuş yıldönümümü kutlarken, THY de 67. yılına erişmenin mutluluğu, sevinci ve gururu içinde. “Gurur deyince”... Son zamanlarda çok moda oldu. Gerekli gereksiz her yerde, her şeyde, herkese “Seninle gurur duyuyoruz” falan diyorlar ya... Benimki öylesi değil. Tam ELLİ YILLIK ortak yaşamın güzelliğiyle diyorum: “Türk Hava Yolları... Türk insanı, hele hele uçan Türk yolcusu ve de mavi’si, bulutlu’su (Atatürk’ümün istikbal diye gösterdiği) göklerde seninle gurur duyuyor.

Halit Kıvanç, gazeteci.