Türkiye’de çok az dağlık bölgenin dağcıların işine yarayacak şekilde hazırlanmış rehber kitapları var. Bu durum zorlu teknik rotalar tırmananları hiç memnun etmese de, kendini eski zaman kaşifleri gibi hissetmek isteyenlere zaman zaman gerçek hazineler sunuyor. Düşünün bir kez, karşınızda geniş bir dağ kütlesi var ve siz, oralardan bir yerlerden zirveye çıkılmış olduğundan başka hiçbir bilgiye sahip değilsiniz. Herşeye kendiniz karar vereceksiniz.

Tırmanacağınız sırtları, kulvarları siz seçecek, kampınızı kurabileceğiniz en uygun yeri de gene siz arayacaksınız. Kış mevsiminde 2990 metrelik Dedegöl dağı, bu keyfi sonuna kadar yaşayabileceğimiz bir yerdi. Önce Eğirdir’e gelmiş, orada çok deneyimli yerel bir dağcıdan gitmemiz gereken dağ köyünü öğrenmiş ve şimdi de o köyü epeyce arkamızda bırakmıştık. Kuzeyinden yaklaşmakta olduğumuz Dedegöl dağı, öylece karşımızdaydı. Tek bir ağacın ortasını süslediği yamaca tırmanmaya başladık. Şansımıza, hava güzeldi.

Anadolu platosundaki yağış özelliklerine göre zaten kötü olma olasılığı, iyi olmasından daha azdı. Biz de buna güvenip, meteorolojiye bile danışmadan kalkıp gelivermiştik. Kar iyice oturmuş ve sertleşmiş olduğundan kramponlarımızın sivri uçlarıyla ancak tutunabiliyorduk. Bu arada sadece tırmanacağımız rotayı keşfetmekle kalmıyor, çevremizdeki tüm oluşumları da dikkatle inceliyorduk. Sağ yanımızdaki kütlede çok daha zorlu kar kulvarları vardı. Uygun malzeme ve ruh haliyle oraları bir başka sefer deneyebilirdik. Ya da en azından daha zorlu tırmanışları seven genç arkadaşlara önerebilirdik. Kar kulvarlarının hemen arkasında ise dimdik, çok sağlam görünüşlü ama çok uzun olmayan kaya duvarları dikkatimizi çekiyordu. Onlara da daha yakından bakmalıydık. Keşif yapmanın tüm zevkini sonuna kadar hissediyorduk. Nerdeyse her yarım saatte bir yeni bir sırt hattına ulaşıp çevremizi biraz daha farklı görüyor, hem de gelecek yıllar için yeni planlar ve hayaller biriktiriyorduk. Çok sevdiğim ve bu nedenle de çok sık gittiğim.

Zirvenin kayalarından birinin dibine, rüzgarı önleyecek bir şekilde oturduk. Kolumdaki altimetre 3200 metre civarlarında olduğumuzu söylese de, haritalardan 2980 metrede olduğumuzu biliyorduk. Bir süre sessizce oturup ayaklarımızın altındaymış gibi görünen büyük gölü seyrettik.

Dağcılık dağarcığımıza iddiasız ama çok zevkli bir tırmanış daha eklemiştik. Uzun yıllardır bu dağa gelmek benim için bir hayaldi. Şimdi gerçekleşen o tek hayalin yerine bu dağda yapmak istediğim en az üç yenisi eklenmişti. Zaten dağcılık böyle bir şeydir, yapmak istedikleriniz zaman geçtikçe azalacağına artıyor. Dağcılar da galiba bu nedenle uzun yıllar hayata sımsıkı bağlı kalabiliyorlar.

* Haldun Aydıngün, fotoğraf sanatçısı